Ein seier at alt blir stille kring deg når du døyr.
Søk dekning!
- Ikkje skyt før eg gir ordren! - Dei kjem for nær, vi må skyte!
Der er Friedhelm, bror min.
Han vil ikkje vere til hjelp for oss lenger.
KRIGENS UNGE HJARTE 1:3
Juni 1941 For seks månader sidan tok vi farvel med foreldra våre i Berlin.
Det er eit heilt liv sidan.
Eg forventar at de gjer oss stolte.
Framtida til Tyskland står på spel.
Du har allereie vist kva du er god for.
Og du? Du må halde deg til bror din.
Kanskje blir det noko av deg òg til slutt.
- Skal du ha med deg alle bøkene? - Sjølvsagt.
Skund deg. Jentene ventar.
Pass på deg sjølv.
Wilhelm!
Du må sjå til at han kjem heim att til meg. Lov meg det.
- Lov meg det! - Eg lovar.
Ein snaps på huset til underoffiseren. Og rekninga. Så kan du stengje.
Skal ikkje ein soldat få eit kyss?
- Fell eg i morgon, får De hjartesorg! - De fell nok berre i rennesteinen.
- God natt. - God natt.
Greta!
No?
Eg klarte det!
- Eg visste det. Kom! - Dette må feirast!
- Med toppkarakter, sjølvsagt. - Dei prøvde å setje meg fast.
Dei spurde kva som kjem etter det tredje riket.
Ingenting. Tusenårsriket varer evig.
- Om eit par dagar dreg eg til fronten. - Har du sagt til han at du elskar han?
- Gi deg, no! - Du må jo seie det til Wilhelm, Charly!
Det er krig. Livet kan bli kort.
Vil du vente til etter den endelege sigeren?
Eit par månader?
- No er dei her. - Greitt. Eg skal fortelje han det i dag.
- De kan låne rommet mitt. - Greta!
God kveld, mine damer!
- Du er så nydeleg. - Har du ingen bagasje?
Han er løytnant. Bagasjen blir henta.
Kvar er Viktor?
Shalom, tyske kameratar! Kvar er bagasjen din?
Vi var fem. Fem vener.
Vi skulle ta avskil før vi skilde lag.
Skål for oss.
Vi hadde vakse opp i same nabolaget, og var barndomsvener.
Vi var svært ulike, men likevel var vi vener som heldt saman.
Charly er yngst. Ho vil tene fedrelandet.
Ho skal jobbe som sjukesyster på eit lasarett som følgjer avdelinga mi.
Viktor Goldstein. Faren hadde kjempa i første verdskrigen, og var skreddar.
Viktor skulle ta over verksemda, men ho blei øydelagd krystallnatta.
Greta er kjærasten hans. Dei held alltid i hop.
Greta bryr seg ikkje om at forholdet bryt med raselovene.
Alle trur ho blir stjerne ein dag. Ei ny Marlene Dietrich.
Veslebror min Friedhelm. Bokormen som elskar Rimbaud og Jünger.
Eg beundrar klokskapen hans og dei skarpe replikkane.
Det er første gongen hans.
Og her er eg. Wilhelm Winter. Løytnant i Myndekompaniet.
Eg har kjempa i Polen og Frankrike. I morgon går ferda mot Russland.
Friedhelm. Få henne!
- Krigen vil gjere han til ein mann. - Krigen vil få fram det verste i oss.
- Dersom de tapar, får vel vi skulda att. - Sveklingar høyrer ikkje heime her.
Wilhelm...
- Gøym deg. - Nei.
Kva sa eg? Jødar som bryt portforbodet, hamnar i konsentrasjonsleir.
- Og vi med deg. - "Egoismen er eit svik mot Tyskland."
- Det er jo det dei seier? - Ja.
- Heil Hitler. - Heil Hitler. Kan eg hjelpe Dykk?
Får eg lov?
Ein liten avskilsfest. Eg dreg til austfronten i morgon. Wilhelm Winter.
Dette er bror min Friedhelm. Frøken Charlotte skal bli frontsyster.
De blir verande her på heimefronten?
Vi fekk melding om at ein høyrde på swingmusikk her. Med jødar.
Med jødar? Det hadde vi ikkje tolerert.
Teddy Stauffer?
Eg visste ikkje at swing var forbode.
- Kva er namnet? - Greta Müller.
Det eggjar til opprør, frøken Müller. Meld Dykk i Prinz Albrechtsstraße 8.
- Måtte den endelege sigeren kome! - Heil Hitler.
Ein liten snaps?
- Kva er det? - Du flørta med han.
Eg redda deg jo, din tosk!
- Vel. Då må vi gå. - No?
- Charly ville jo... - Det kan vente.
- Krigen er over seinast til jul. - Ja. Det sver vi på.
Til jul treffest vi her att. Her i dette rommet.
- I live. - Jul i Berlin.
Vent. Eg skal ta eit bilete. Still dykk opp der ved hylla.
- Her? - Ja. Set dykk på stolen.
Friedhelm. Lenger fram. Ved sida av Greta.
Vi var fem vener. Vi var unge, og vi visste at framtida var vår.
Heile verda låg framfor oss. Det var berre å gripe sjansen.
Vi trudde at vi var udødelege.
Vi skulle snart kome på andre tankar.
10. juli 1941.
Denne krigen blir ulik alle andre.
Det er ein fryd å rykkje fram. Det går så raskt.
Stadig lenger framover.
Endelause område.
Slike landskap hadde vi aldri sett. Åkrar så langt auga kunne sjå.
Ein stor og blå himmel - som om Gud ville blende oss med venleiken sin.
Er det ikkje flott? Neste år er det tyske gardar overalt her.
Mennene mine er framifrå. Dei gir alt i kvar einaste kamp.
Men ikkje Friedhelm. Alle synest han er feig.
Han provoserer meg kvar einaste dag. Eg skammar meg over han.
- Kor langt er det til Moskva? - Om lag 700 kilometer.
Vi køyrer i eitt!
Frukost på Den raude plassen med vodka og kaviar!
- Korleis vil du då bli ein helt? - Fordi eg vinn utan å drepe russarar!
Russarane overgir seg med ein gong. Skal eg skyte fangane, då?
Winter vil heller deklamere dikt for dei.
- Kva er klokka? - Ho er sikkert 10 allereie.
Då kan Freitag sende kona eit kort frå Den raude plassen i morgon.
- Det blir ikkje så ille. - Kjem du?
- Du får berre ei overhaling. - Men måtte eg møte han personleg?
Eg forklarte meg jo i førre veke.
- Eg må nok gå, toget ventar ikkje. - Eg klarer meg.
Det tvilar eg ikkje på.
Charly! Korleis ser eg ut?
Som ei filmstjerne!
Frøken Müller. Stig på.
Korleis går det med venene Dykkar? Har De nyhende frå fronten?
Berre sigrar.
De er altså glad i swing?
Eg likar moderne musikk.
De er vel klar over at Goebbels kalla swing degenerert negermusikk?
Vi kan jo alle ta feil.
Det er eg heilt einig i. Sigarett?
Takk.
Eg har lese forklaringa Dykkar.
- De likar å syngje? - Ja.
Eg har gode kontaktar i radioen. Kanskje eg kan få ordna noko.
Det hadde vore fantastisk! Marlene Dietrich...
Kanskje vi skal halde Marlene Dietrich utanfor dette, men...
Kanskje De kan syngje litt for meg?
- Kaptein Feigl. - Wilhelm. 6 km mot nordvest.
Motstandsfolk i ein fabrikk. Vi vil ikkje miste tid, så kompaniet går rundt.
Ta med dei beste mennene og røyk dei ut. Så sluttar de dykk til oss att.
Lukke til.
Vi må rydde eit fabrikkområde. Jakob, vi tek oss av det.
Döring, Fleck og kommandør Okrovka... Vi møtest der. Forstått?
Av garde med dykk!
No får vi noko å sikte på!
La oss gi Ivan litt juling!
Feltlasarett i Smolensk 50 mil frå Moskva
- Velkomen. Eg er oversyster Brigitte. - Charlotte. Hyggeleg.
Eg skal vise Dykk til rette.
Her ligg dei som er lettast såra. Dei alvorleg såra ligg på avdeling A.
På avdeling C ligg dei med smittsame sjukdomar.
- Kva var dette tidlegare? - Ei barselavdeling.
- De veit kvifor vi er her? Vi skal... - Tene soldatane og fedrelandet.
Her er dei nye systrene. Feltlege dr. Jahn.
- Eg treng Dykk i operasjonssalen. - Ja visst, dr. Jahn.
Ingen kontakt med soldatar på fritida. Og absolutt ikkje med legane.
- Då blir De straks omplasserte. Vi... - Vi representerer den tyske kvinna.
Vi skal tene den tyske mannen. Det høyrest lovande ut.
Hildegard!
Fire eller fem oppe i fabrikken. Eit tungt maskingevær. Eit Maxim.
Vi har oppmoda dei om å overgi seg.
Vi sender to grupper til høgre. Eg treng to mann.
Vel? Nokon som melder seg frivillig?
Bartel og Schmidt blir med løytnanten.
Det lette maskingeværet dekkjer dykk. Gi Schmidt geværet, din klovn!
Freitag, Koch og Verbinsky blir med meg. No får de vise kva de er gode for!
- Eg høyrde ikkje?! - Sveitte for blod!
Kom igjen!
Framover!
- Kanskje vi har drepe alle? - Dei ringjer vel til Stalin...
Gi oss dekning!
Schmidt! Hald ut, Schmidt!
Vidare, Bartel! Kom igjen!
Skal eg skyte?
Løytnant!
- Forbanna jødiske bolsjeviksvin! - Schneider!
- Schmidt kunne ha vore i live. - Ta deg saman!
- Hent maskingeværet der oppe. - Ja, løytnant.
- Kvar er Freitag? - Saniteten tek seg av han.
- Ta mennene med til lastebilen. - Men han er jo ein...
Han skal avhøyrast. Er det forstått?
Før dei vekk.
- De høyrde kva han sa. - Verbinsky.
Sjå her. No blir feltkokken glad.
Eg har ei god oppskrift på kjøtsuppe etter bestemor.
Kom no, snitsel.
Denne saumen er skeiv. Du må sprette han opp att.
- Ja, mansjetten òg. - Berre mansjetten?
Eit godt arbeid er og blir godt arbeid.
Dei vil aldri behandle oss som menneske att.
Kvifor skulle dei overgi oss? Når vi har vunne over Stalin, blir alt som før.
- Når blei denne krigen vår? - Eg har alltid tent Tyskland godt.
Det blir ikkje gløymt.
- Er du i lag med den jenta enno? - Kvifor spør du?
Du veit at det er forbode. Lit du på henne?
Eg har fått brev av Charly. Ho skriv at krigen er storarta. Han herder folk.
Og at vi kan samlast til fest i jula.
Veit du, lasarettet ligg like ved avdelinga til Wilhelm.
I morgon oppsøkjer eg den amerikanske ambassaden.
Når eg blir berømt, skal eg syte for at du er trygg.
- Heinz Rühmann har jødisk kone. - Han har skilt seg frå kona si.
Kva ville han?
Du må lite på meg.
- Klemme. - Kan De seie til kona mi...
Kompress. Kompress! Fort, elles blør mannen i hel!
Skalpell.
Ut! Ha Dykk ut!
De kan overta her.
Pokrovka i Russland Kompaniforlegninga
Hartmann? Kameratane dine forstår visst at den ariske rasen er overlegen.
Det er ei gåve frå føraren.
Suppa er berre forretten. Feltkokken kjem med snitslar òg. Og ribbesteik!
Det er suppe å få, Koch.
Friedhelm?
- Kva skal dette bety? - Kva då? Gløymde eg å gjere honnør?
Du veit kva eg meiner! Du melder deg aldri frivillig.
I kampen mot jødedommen? Det er vel nok med éin helt i familien?
Her er eg ikkje bror din, men ein overordna.
Eg kunne beskytte deg mot far, men ikkje mot dette.
Eg har aldri bede deg om det!
Vil du ha meg med, er det berre å velje meg ut.
No tek vi ein siste skål for Schmidt.
No kan du òg skjere eit hakk i kolben. Vil du ha fleire, får du gi oss geværet.
- Noko nytt om Freitag? - Han ligg på lasarettet.
- Godt gjennomført, løytnant. - Takk, kaptein.
- Skal eg underrette foreldra hans? - Eg tek meg av det.
Vi har avhøyrt den russiske kommissæren.
Han påstår at vi aldri vil vinne. De kan skyte han no.
- Han er jo krigsfange. - De kjenner ordren vår.
Sovjetarane har ikkje signert Genèvekonvensjonen.
Politiske kommissærar skal avrettast straks.
Dette er ingen vanleg krig. Det handlar om livssyn.
Gjer det utanfor leiren, slik at ikkje troppen blir brutalisert.
Så det er her du er.
Det kan skje oss alle. Første gongen tok eg feil av klemma og saksa.
Klarte han seg?
- Ta 2 cm mindre. - Stå i ro.
- Og utringinga må... - Gå ned til navlen. Ja, eg veit det.
Kor lang tid tek det? Ja, eg skal stå i ro!
Vi kan ikkje halde fram slik. Eg har høyrt rykte.
Rykte?
Jødane blir sende austover.
Har du vore på den amerikanske ambassaden?
Ingen kjem seg ut lenger. Snu deg rundt.
Stemmer det at løytnanten måtte avrette fangen?
Ja, det stemmer.
Eg håpar Stalin held ut ei stund til. Tenk om dei kapitulerer i morgon.
Då kjem vi aldri til Moskva, og dei med medaljar og arr hadde fått alle jentene.
Men eg? Eg hadde berre vore ein vanleg sivilist.
Far har alltid halde seg ved garden. Og no er eg her, 1000 km vekke.
Veit de kvifor? Føraren har lova oss jord når krigen er vunnen.
Eg blir her. Eg skal finne meg ei kone og bli her.
Jorda vil vere godt gjødsla. Med blodet vårt.
Ikkje med ditt blod, Winter. Du dukkar så snart Ivan løyser eit skot.
Eg gir deg berre sjansen før meg. Du vil jo så gjerne ha Jarnkrossen.
Kva?
Kva sa du no?
Gi akt!
På tide å gå til sengs. Vi dreg klokka seks.
Det blir ein tøff dag i morgon. God natt.
På tide å krype til køys, karar. Vi dreg klokka seks.
- Det var jævlig, det med løytnanten. - Han gjorde det for oss, Koch.
- Ikkje for meg. - Elles måtte ein av oss ha gjort det.
- Nei, det måtte vi ikkje. - Trur du russarane er annleis?
Kanskje dei lærer av oss?
Kan De noko i det heile? Trur De det er nok å sverje truskap til føraren, -
- og så er ein sjukesyster? Dr. Jahn vil ikkje sjå Dykk i operasjonssalen.
Bekken. Byte bandasjar.
Ute ventar nokre ukrainske kvinner. Vel Dykk ein hjelpar. Det klarer De vel?
Kven har erfaring med å stelle sjuke og såra?
Kven snakkar tysk?
Kva er ei sprøyte?
Til injeksjonar.
- I hatten? - Ja.
Men dersom hatten er sjuk, blir han ikkje frisk att av sprøyta.
- Har De erfaring med å pleie sjuke? - Ja.
- Er De jøde? - Nei.
Bra. Bli med meg. De andre kan gå.
Kvar har du vore heile natta? Var du hos den jenta?
- Kva held de på med? - Det er dr. Goebbels sin idé.
- Alle må gå med ei slik. - Slik er lova.
Ein god tyskar bryt aldri lova. Bruk sytråd nummer tre.
Vi er ikkje tyskarar lenger. Ikkje slik dei ser det.
Arrogansen din kjem til å koste deg dyrt!
Viktor! Kva tenkjer du på? Korleis er det du snakkar til far din?
Han forstår ikkje kva som skjer.
Det ordnar seg.
- Har du vore på ambassaden? - Ja.
Så snart dei får nye kvotar, er vi med.
19. september 1941. Vi tek fleire hundretusen russarar til fange.
Men dei gir ikkje opp. Dei slåst om kvart eit hus.
Dei siste krampetrekkingane til ein gigant som snart vil falle.
Eg trur framleis vi er heime til jul.
Likevel er denne krigen annleis enn eg hadde trudd.
Smolensk i Russland 50 mil frå Moskva
Tryggingstenesta reinskar ut partisanar.
Ingen får kome inn eller ut.
- Kva om nokon prøver seg? - Då skyt vi dei.
Du er visst glad i å skyte.
Då eg var sju, blei far arbeidslaus.
Då jakta vi i skogen. Han fekk ikkje jobb att før føraren kom til makta.
Der er dei endeleg.
Hjelpepolitiet. Ukrainarar.
Det er jo born der òg! Dei har ikkje lov til å drepe sivile!
Hei!
Stopp! Slepp henne! Kva heiter "straks"?
Kva skjer her?
Slepp henne!
- Herr Sturmbannführer. - Løytnant.
- Jenta høyrer tryggingstenesta til. - Alle sivile er underordna Wehrmacht.
Ho er ingen sivilist. Ho er jøde. Ein ordre er ein ordre.
Er ordren å leie ein ukrainsk mobb? Det må vere ei stor ære for ein offiser.
De tek ansvar for jenta til eg har ordna opp i dette.
- Som De vil, løytnant. - Herr Sturmbannführer.
Eg treng reisedokument.
Ein ven av meg må ut av Tyskland.
Ein ven?
Kan du hjelpe han?
Er det jøden?
Det problemet løyser seg snart sjølv.
Kva meiner du?
Konsentrer deg heller om ting du har greie på.
- Problemet vil snart...? - "Ting du har greie på", sa eg!
Går det framover med programmet?
- Ja. - Bra.
Du kan vere trygg på -
- at eg skal gjere deg til stjerne.
Leningrad blei omringa den 7. september. Snart fell Kiev. Moskva er 50 mil unna.
Overkommandoen trur at russarane vil gjere eit siste forsøk på å stoppe oss.
Bruk tida til å få skikk på utstyr og våpen. De kan gå.
Løytnant Winter. Vi må ta ein prat.
Er De galen? Ein Sturmbannführer i tryggingstenesta!
- Han avretta eit barn framfor auga mine. - Der det er jødar, er det partisanar.
- Det er då ingen krig! - Jo. Ein ny krig. I namnet til føraren.
Tapar vi krigen, kan korkje Gud eller føraren redde oss.
Då må vi sjå til at vi ikkje tapar krigen.
De er den beste eg har. De kan nå langt. Ikkje øydelegg karrieren Dykkar.
Wilhelm.
Verda er ikkje lenger slik ho var.
- Ho kan ikkje ha vore meir enn 11 år. - Vi må verne om den reine rasen vår.
Jødane øydelegg det tyske blodet. Det står i "Mein Kampf".
Kan du lese?
- Vi forsvarar fedrelandet. - Kva trur du russarane gjer? Det same.
- Herr Sturmbannführer. - Løytnant.
Eg er lei for det som skjedde. Det var unødvendig.
Men det jødiske blodet er så lumskt. Det spreier seg overalt.
Det er difor jødane er så farlege.
Gi akt.
- Lilija! Vi må vente på dr. Jahn. - Ta på han.
- Overarmen er knekt. Vi må vente! - Han er ikkje knekt. Ta på han. Her.
Her!
Han var ikkje knekt.
- Kva har vi her? - Skuldra var ute av ledd.
Vi ordna det sjølv.
Bra, syster Charlotte. De kjem Dykk jo etter kvart.
Takk.
Alt er roleg. Ivan er vel livredd. Men du må ikkje sovne, Winter.
Ei forbaska russisk symaskin. Dei har sløkt lysa.
Winter, stump sigaretten!
Er du galen, Winter? Stump sigaretten!
Winter, din jævla idiot! Dette skal du få svi for!
Du gjorde det med vilje, Winter!
Vi har fått inn ein artilleriløytnant på A-avdelinga. Veldig kjekk.
Soldatane har ikkje sett damer på vekevis. Vi styrkjer moralen.
Om du blir oppdaga...
Ho er mykje flinkare enn oss.
Det har forsvunne morfin. Kanskje ho samarbeider med partisanane?
Folk seier at ho går inn på lasarettet om natta og drep soldatar i senga.
Og det var eg som valde henne ut.
Du er ei skam både for kompaniet og bror din!
Du, Schneider...
Har nokon sagt til deg at du liknar på ein jøde?
No er det nok! Schneider! Slutt!
Ta han med til saniteten.
- Har du sett beina hennar? - Ja.
- Og? - Du har finare bein enn henne.
Nettopp. Og eg syng betre enn Marika Rökk òg.
Det var utselt på balkongen.
Kjem du, kjære? Elles går vi glipp av filmavisa.
Dei seier at den russiske sørvestfronten har brote saman.
Du har vore heldig.
- Du blir snart utskriven. - Syster Charlotte.
Fem russiske armear har overgitt seg i Kiev. Vi følgjer fronten austover.
Når det 60. infanteriregimentet kjem, bryt vi opp.
Det 60.? Det er jo avdelinga til Wilhelm.
Snakkar han om meg iblant?
Ja.
Av med dykk, karar!
Løytnant Winter. Ordren er...
- Eg veit det. Vi blir eskorterte. - Talet på partisanar har auka.
Ja, slik går det når vi reknar innbyggjarane for å vere mindreverdige.
Friedhelm?
- Korleis går det? - Bra.
Det er eg glad for.
Ein så kjekk løytnant har garantert ein stor sigarettennar.
Wilhelm!
Charly!
Korleis går det? Du ser flott ut.
- Takk. - Ei ekte frontsyster.
Har du funne den rette, no som du er omgitt av menn?
Ja.
Ha det bra, Charly.
Pass på deg sjølv.
Jul i Berlin.
Eg kan berre bli ein time.
Ryktet seier at Himmler kjem med ei ny lov-
- som gjer det forbode for jødar å forlate landet.
Du må seie til han at rennelykkja er i ferd med å stramme seg.
Eg må åtvare deg. Det er ulovleg å bryte raselovene.
Det er farleg å ha jødisk kjærast dersom ein vil opp og fram i verda.
Kva er det?
Farlegare enn å ha eit forhold til ei tysk jente?
Når ein er gift, og har ei dotter?
Har du dokumenta?
Eg treng eit passfoto.
- Har du gløymt...? - Overraska?
Er du endeleg ferdig med kjolen min?
Kva er vitsen? Du tek han berre av deg att.
Når byrja eg å stå til ansvar for deg?
- Ein grådig, kroknasa jøde? - Vi er ikkje trulova.
Du burde heller vere litt meir takksam.
7. oktober 1941. Regntida har byrja.
Det er reine syndfloda. Alt stoppar opp. Lynkrigen er over.
Det er som Gud har vendt ryggen til oss og uhyggja vi fører med oss.
Kanskje dette er den siste prøvinga.
Mozjajsk i Russland 10 mil frå Moskva
Han seier vi må halde oss til venstre. Å gå gjennom sumpen tek 12 timar.
Til venstre? Langsmed den sida?
- Partisanar? - Nei.
Eg lit ikkje på han.
- Då dreg vi. - Kom igjen.
Dorgerloh, Schneider og Bartel med meg. Winter, De leier dei andre.
Opp med farten, Winter. Eg vil ut av denne fordømde...
Kva er det?
Ta det med ro, Koch. Ikkje rør deg.
Friedhelm. Kom, Friedhelm.
- Miner! - Miner! Trekk dykk tilbake.
Kom, Friedhelm.
- Hels syster mi. - Kom!
Ha dykk vekk!
- Kvar er syster Hildegard? - Hildegard?
- Kvar har De vore? - Eg har tømt bekken.
To kartongar morfin er borte. Om De merkar noko...
Tjuveri blir straffa med døden.
Skru opp musikken.
Heile sumpen er nok minelagd. Vi må sende mineryddarane inn først.
Då må vi bli verande her.
Mennene mine er utmatta. Vi er ikkje budde på vinteren.
- Når vi ikkje Moskva, frys vi i hel. - Utan mineryddarar vil fleire døy.
Men det treng ikkje vere våre folk.
Det er ein god idé, Winter. Desse bøndene er jo partisanar.
Fyren sende oss jo ut der.
Betre at dei døyr enn vi.
Opp med farten, din jævel.
Reis dykk opp! Dei som blir ståande eller flyktar, blir skotne!
Høyrer du, Ivan? Høyrer du det?
Kom igjen!
Følg etter meg på rekkje.
Hugsar du siste kvelden vår i Berlin? Vi fem?
Eg fekk rett. Krigen vil berre få fram det verste i oss.
Du er så stille. Er alt i orden? Dårlege nyhende?
De laug for meg.
- De er lege. - Ja.
Og jøde.
Ja.
Oversyster?
Han heiter Hans Müller. Han skal til Paris på oppdrag for IG Farben.
Forsyningskommando 3 har gitt han status som uunnverleg.
Han må skunde seg. Frå Paris må han ta seg til den ikkje-okkuperte delen.
Til Marseille. Etterpå må han klare seg på eiga hand.
- Takk. - Dersom eg ser han igjen...
Det vil ikkje skje.
Desember 1941. Tre meter med snø. 40 minusgradar.
Vatn som frys til is på berre nokre sekund.
Felttoget mot Moskva slo feil, og vi er ikkje budde på vinteren.
Vi har grave oss så langt ned i telen som mogleg.
Slik dyr grev hòler når dei er redde for å fryse i hel.
Ingenting blei som vi trudde.
Kva har De der, Winter?
Sjekk vaktpostane, Bertok.
Er du galen?
Eg ville brenne det for å varme meg.
Vi har ikkje eingong snøkamuflasje. Russarane ser oss på lang avstand.
Dorgerloh prøver å få tak i laken hos dei lokale innbyggjarane.
Kvifor hjelper De oss? Fienden?
Eg hjelper menneske. Det gjer jo De òg.
- Kvifor sa De ikkje noko? - Kva då?
Den kjekke, unge mannen. Kvifor sa De ikkje noko til han?
Det er ikkje så lett.
Har De elska han lenge?
Ja.
Og De har aldri sagt noko? Veit han det?
Eg anar ikkje.
Eg trur ikkje det.
Menn veit aldri slikt. Dei berre slåst.
Og De?
Eg har ikkje høyrt frå han sidan juli.
Kanskje De burde dra herifrå.
Kvifor det?
Nei, det var ingenting...
Hitler har erklært krig mot Amerika.
La han setje i gang! Då knekkjer han nakken til slutt!
Vi skulle ikkje ha lese toraen, men bibelen deira.
Du har aldri lese i toraen. Du har alltid vore ein tosk.
Legg deg ned. Eg skal lage ein kopp te til deg.
Viktor?
Du hadde rett.
Den tyske veninna di var her.
Ho hadde med seg dette til deg.
I morgon klokka 09.56 må du vere på stasjonen i Friedrichstraße.
God jul.
Du... Sa Charly noko til deg på lasarettet?
Om deg, meiner du?
Berre gløym det.
Wilhelm.
Ho snakkar om deg heile tida.
Kvifor seier du det ikkje til henne?
Nei, du vil vel ikkje gi henne håp når du ikkje veit om du overlever.
- Har du biletet enno? - Klart det.
Du sa at krigen ville vere over seinast til jul.
Då skulle vi fem samlast i Berlin.
- Lilija, du må gå. - Han treng nye bandasjar.
Syster Charlotte har fortalt at ein jøde gøymer seg her.
Eg er lei for det.
Når trur du kampane er i gang att?
Eg veit ikkje.
Kanskje når snøen smeltar?
Guten min!
Nei, han søv. Hjartet hans vil breste av sorg. No må du gå.
Guten min!
No må du tenkje på deg sjølv. Gjer det for mi skuld. Gå. Gå!
Når eg er framme i New York, skal eg sende bod etter dykk.
Skriv til oss! Skriv når du er framme!
God morgon, mine damer.
Dei treng nokon til å bere maten.
- Eg kan gjere det. - Bra, Winter.
Pass på foreldra mine. Viktor
Ver så god, løytnant.
- Har ikkje bror min kome tilbake? - Nei.
Kor lenge har han vore vekke?
Meir enn tre timar.
Frøken Müller?
- DelTorres. - Frøken DelTorres. Er De klar?
- Greta? - Ja, sjølvsagt.
Eg er klar.
Ver så god. Opptaket er i gang.
Mitt vesle hjarte slår berre for deg.
Det tel timane til du kjem att og held rundt meg på ny.
Mitt vesle hjarte drøymer om lukke.
Og heime ventar det på deg, og veit at du snart kjem att.
Kjærleg vil du sjå på meg då.
Vi gir kvarandre ømme kyss, og eg veit at du er min.
Mitt vesle hjarte finn ikkje ro.
Det held meg vaken natta lang, og bankar alltid for deg.
Mitt vesle hjarte lengtar etter deg.
Det veit kva svaret mitt vil bli.
Ja, eg er berre di.
God tur.
Alarm! Vi blir angripne!
Kom igjen, skund dykk!
I posisjon med maskingeværa!
Det er bror Dykkar!
Artillerield!
Søk dekning!
Ikkje skyt! Ikkje skyt før eg gir ordren!
Gi eld!
Vi var fem. Fem vener.
Heile verda låg framfor oss.
Det var berre å gripe sjansen. Det er seks månader sidan no.
Det er eit heilt liv sidan.
Friedhelm!